Bókablogg fyrir bókaþjóðina

Wednesday, August 14, 2013

Bók #35: VOPNIN KVÖDD

Vopnin kvödd eftir Ernest Hemingsay kom út á frummálinu árið 1929 og í fyrsta sinn á íslensku 1941 í þýðingu Halldórs Laxness. Sagan er 320 síður.

Ég las nýlega endurminningabókina Veisla í farangrinum. Til að skilja höfundinn betur hafði ég áhuga á að lesa skáldsögu eftir hann. Eins og Laxness segir í eftirmálanum:

"Höfuðrit Hemingways, þau er best gefa hugmynd um manninn, eru þessi fjögur: A Farewell to Arms (Vopnin kvödd, Friðrik Hinrik í heimsstyrjöldinni), Death in the Afternonn (Dauðinn um nónbil; um nautaat), The Green Hills of Africa (Grænborgir Afríku; um ljónaveiðar) og For Whem the Bell Tolls (Hverjm klukkan glymur; Róbert Jórdan í Spánarstyrjöldinni)."

Þetta munu vera karlmannlegar bækur. Ég valdi Vopnin kvödd á grundvelli þess að hún er ástarsaga.

Sagan fjallar um hann Friðrik. Sá er Bandaríkjamaður en tekur þátt í fyrri heimsstyrjöld með Ítölum. Hann er lautinant í sjúkrabíla-deildinni. Breska stúlkan Katrín starfar á sjúkrahúsi. Þau kynnast í gegnum sameiginlega vin og taka upp samband. Upphaflega lítur Friðrik meira á þetta sem dægradvöl en fljótlega tekur ástin völdin. Ekki finnst manni mikill aðdragandi að þeim sviptingum.

Fiðrik slasast í stríðinu. Katrín hjúkrar honum til heilsu. Eftir árangsríka innrás Austurríkismanna flýr herdeild Friðriks. Á flóttanum er Friðrik handtekinn af uppreisnaröflum í hernum sem halda míní-réttarhöld yfir yfirmönnum og skjóta þá svo. Friðriki tekst að flýja. Þau Katrín hittast á ný og flýja til Sviss þar sem loka-senur bókarinnar eiga sér stað.

Sagan "greip mig" ekki. Ég var lengi að lesa þessa bók. Mikið af nákvæmum samtölum og hugleiðingum sem ýta fléttunni lítið áfram. Ég skal þó ekki útiloka Laxness-faktorinn í þesu:

Ég vildi að við hefðum haft einhvern napóleon, en í þess stað höfðum við generálinn Kadorna, spikfeitan ríkisbubba, og Viktor Emanúel, þennan mjóslegna mann með langa hálsinn og hafurskeggið. Hægramegin höfðu þeir hertogann í Áostu. Hann var kannski í það laglegasta til að geta verið mikill generáll en það var þó eitthvert mannsmót að honum. Heilmargir mundu hafa viljað gera hann kóng. Hann leit út einsog kóngur. Hann var frændi konungsins og stjórnaði Þriðja hernum. Við vorum í Öðrum hernum. Það voru nokkur bresk fallbyssustæði uppfrá Þriðja hernum. Ég hafði mætt tveimur skyttum úr þeim hóp, í Mílanó. Það voru prýðisdrengir og við slógum í meiriháttar kvöld.

Sumt er þó mjög fyndið. Elja Friðriks við að skaffa sínum mönnum mat á vígstöðvunum rétt áður en árás er gerð er mjög kómísk.

Margt í bókinni er reyndar eftir því. Það er vissulega stríð og það er hræðilegt, en fær þó ekki alltaf mikið á söguhetjuna. Friðrik nýtur lífsins, drekkur vín og hefur það gott. Skreppur út á vatn að veiða fisk ef honum leiðist. Eins skiptir máli að fá gott að borða á fremstu víglínu. Hann er þannig mikil macho-týpa en Katrín er ekki sérlega merkileg persóna. Maður fær aldrei alveg á tilfinninguna að þau séu raunverulega ástfanginn. Meira þannig að hún sé ein af landvinningum hans og í ljósi aðstæðna sé eins gott að hlaupast á brott með henni.

Eins og áður verður maður mjög meðvitaður um þýðandann og fer að giska á hvernig orðalagið sé eiginlega frummálinu. Þetta er með furðulegri lesningum:

"Ég [...] fór að lesa Bostonarblöðin úr stakknum sem frú Mægir hafði skilið eftir handa drengjunum sínum á spítalanum. Hvítu Soxarnir frá Síkagó höfðu sigrað amríska bandalagsflaggið og Nýjujórvíkurrisarnir höfðu vinninginn yfir Þjóðlega bandalagið. Beibí Rut var kastarinn og tefldi fyrir Boston."

Þeir félagar Laxness og Hemingway voru í skjallbandalagi. Enn finnst mér ég þurf að fá betri tilfinningu fyrir höfundinum. Eina leiðin er líklega að lesa hann á frummálinu. Eins og Laxness segir í eftirmálanum:

"Sú þýðing sem hér birtist, Vopnin kvödd, ber því miður ekki nema hálfan svip af hinni einstæðu frásagnarlist bókarinnar A Farewell to Arms. Töfrar Hemingways verða yfirleitt ekki fluttir af öðrum manni á ólíka tungu, heldur felast þeir í anda þeim og orðalagi, sem höfundinum hefur tekist að gæða móðurmál sitt [..]. Þessi þýðing bendir aðeins í áttina til þess, hvernig Hemingway skrifar, en ekki meir."

Niðurstaða: Vopnin kvödd eftir Ernest Hemingway er að mörgu leyti eftirminnileg bók. Mér fannst þó eitthvað vanta upp á persónusköpunina. Ég gef henni 2,5 stjörnur með fyrirvara um íslenskun.

Friday, August 9, 2013

Bók #34: SWEET TOOTH

Ég tók bókina SWEET TOOTH eftir Ian McEwan á bókasafninu nýlega. Slík bók kom út í fyrra og er 320 blaðsíður. Ian McEwan er einn mikilvægasti rithöfundur samtímans. Bækur hans hafa verið þýddar á íslensku. Fríðþæging, Brúðkaupsnóttin, Barnið og tíminn. Allt frábærar bækur.

Ég var því frekar spenntur að lesa þetta nýjasta verk. Sagan fjallar um hana Serenu og gerist í upphafi áttunda áratugarins. Serena er afar falleg og greind stúlka sem hefur mikinn áhuga á bókalestri og bókmenntum. Serena fer þó í háskólanám í stærðfræði gegn betri vitund. Í gegnum samkynhneigðan kærasta sinn kynnist hún háskólaprófessornum Tony. Þau hefja ástarsamband. Tony er eitthvað tengdur bresku leyniþjónstunni og reddar Serenu starfsviðtali.

Serena er ráðin til starfa en vinnan er ekkert voðalega glamúrus. Hún er bjúrókrati í lægstu lögum. Fljótlega fær hún þó verkefnið sem nefnist Sweet Tooth. Það gengur út á að leyniþjónustan sponsi and-kommúníska rithöfunda í skrifum sínum. Fronturinn er bókaútgáfa sem Serena á að tengjast. Hún fær því það verkefni að tala við rithöfundinn Tom Haley og bjóða honum styrk

Tom þiggur styrkinn og þau hefja ástarsamband. Hér kemur ákveðinn veikleiki bókarinnar fram. Serena á að vera greind og falleg kona sem hefur heiminn í höndum sér. Hún verður þó ástfanginn af hverjum einasta karlmanni sem hún hittir í þessari sögu og kastar sér á þá. Þetta mál er að nokkru leyti útskýrt í síðustu setningu bókarinnar en setur þá raun alla söguna í uppnám.

Ástarsambandi Serenu og Toms er skemmtilega lýst. Þau njóta lífsins, þökk sé hinum væna styrk sem Tom fékk. Þau drekka mikið af hvítvíni, borða skelfisk, fara út að borða og njóta lífsins. Serena þarf þó alltaf að glíma við samvisku sína enda leikur hún tveimur skjöldum.

Í rauninni er ég búinn að lýsa allri fléttunni og það er mögulega helsti galli bókarinnar. Það skortir ákveðna dýpt. Mér fannst eins og höfundur væri að stilla leikmönnunum upp og svo kæmi að dramatískum seinni hluta. En það gerist sem sagt ekki.

Bókin er samt alls ekki slæm. Það er gaman að lesa um þennan kaldastríðs-heim og setja sig inn í það sem leyniþjónustan er að pæla. Þetta tengist svo líka inn á Írland og IRA. Það er mikið af meta-bókmenntum í þessu. Tom Haley á mikið sameiginlegt með Ian McEwan sjálfum. Söguþráður fimm smásagna hans, Toms, eru raktir og það er dálítið erfitt að hafa þolinmæði fyrir því.

Niðurstaða: SWEET TOOTH er ekki besta bók Ians McEwans. Manni leiðist þó (næstum) aldrei við lesturinn. Sögusviðið er áhugavert. Ég gef bókinni 3 stjörnur.

Tuesday, August 6, 2013

Bók #33: MANNESKJA ÁN HUNDS

Bókin MANNESKJA ÁN HUNDS er eftir Svíann Håkan Nesser. Hún kom út árið 2006 á frummálinu en 2013 á íslensku. Sagan fyllir 491 blaðsíðu. Þýðandi er Ævar Örn Jósepsson en útgfandinn UNDIRHEIMAR. Bókin er ein af þessum norrænu glæpasögum sem ég hef venjulega litla þolinmæði fyrir. Þessari var þó lýst fyrir mér sem fjölskyldudrama sem ég hef alltaf gaman af að lesa svo ég sló til.

Sagan byrjar mjög vel og segir frá hinni lífsleiðu Rosemarie sem vill helst drepa eiginmann sinn, Karl-Erik, sem hún þolir ekki. Þau hjónin störfuðu bæði við kennslu í grunnskóla en eru nýlega hætt störfum. Karl-Erik, "máttarstólpi menntunnar" virðist frekar sjálfumglaður náungi með sérviskulegar skoðanir. Hann hefur meiraðsegja krafist þess að fara í sumarfrí til Íslands..

Þau hjónin, les: Karl-Erik, stefna nú á að flytjast búferlum til Spánar. Ástæðan er hneyksli í fjölskyldunni. Hinn ómögulegi sonur, Róbert, komst á forsíðu slúðurblaðanna með fyrirsögninni "RÚNK-RÓBERT". Mjög fyndið, en að ástæðulausu útskýrir höfundur það mál ekki fyrr en um miðja sögu, sem er pirrandi.

Fjölskyldan kemur saman í síðasta skipti á heimili gömlu hjónanna. Karl-Erik á afmæli, sömuleiðis elsta dóttirin Ebba. Auk þess koma Róbert og hin dóttirin, Kristina. Börn og makar koma líka. Sér í lagi synir Ebbu, Henrik og Kristoffer.

Það sem gerist er að Róbert læðist út um kvöldið og fer að hitta konu. Hann segir það engum, nema lesandanum. Hann skilar sér ekki heim. Næstu nótt laumast Henrik út að hitta frænku sína Kristínu á hóteli. Fundur þeirra er kynferðislegs eðlis. Hann segir engum, nema lesandanum. Henrik skilar sér ekki heim.

Tvöfalt mannshvarf, fjölskylduharmleikur. Þetta gerist á fyrstu 100 síðum bókarinnar. Næst tekur við þáttur rannsóknarlögreglumannsins Gunnars Barbarotti sem reynir að leysa úr flækjunni. Sá hluti er bara alls ekki nógu góður og alltof langdreginn. Lesandinn veit meira en löggan og maður bíður eftir að eitthvað nýtt gerist.

Lausn málanna er síðan frekar fyrirsjáanleg og óspennandi. Persóna Gunnars er ágæt en hann heldur ekki uppi heilli bók.

Persónusköpunin almennt er mjög fín og höfundur heldur mjög vel utan um fjölskyldumeðlimina. Ebba brotnar saman þegar sonur hennar týnist og við fylgjumst töluvert með ferlinu þegar sárin gróa. Þetta er bara ekki nóg. Maður vill sjá fólkið njóta sín meira í víðara samhengi.

Niðurstaða: MANNESKJA ÁN HUNDS byrjar vel en veldur síðan vonbrigðum. Þetta er víst fyrsta bókin af fimm í flokknum um Gunnar Barbarotti. Ég hyggst ekki lesa fleiri. 2 stjörnur.

Thursday, August 1, 2013

Bók #32: TIGERS IN RED WEATHER

Ég tók bókina TIGERS IN RED WEATHER eftir Lizu Klaussmann á bókasafninu eftir rælni. Blaðsíðufjöldinn er 389 og kom sagan út árið 2012.

Þetta er fyrsta bók höfundar sem áður hefur starfað sem blaðamaður. „Intelligent beach read of the summer“ segir Sunday Times. Mátulega yfirlætisleg ummæli sem höfðuðu til mín ásamt ágætri kápu.

Sagan gerist á árunum 1945-1967. Í forgrunni eru hjónin Nick (kvk) og Hughes (kk). Hann snýr heim úr stríðinu og þau reyna að byrja fjölskyldulíf saman. Það gengur ekki sérlega vel framan af. Við fylgjumst með Nick leika hlutverk hagsýnu húsmóðurinnar í Flórída meðan Hughes starfar enn fyrir herinn. Það umhverfi hentar henni ekki. Þau flytja á æskuslóðirnar á norðausturströndinni og eignast dótturina Daisy.

Bókin skiptir miskunnarlaust um sjónarhorn og tíma. Persóna Helenu, frænku Nickur, er mikilvæg. Hún á soninn Ed og þau búa í Kaliforníu ásamt lúsernum eiginmanni hennar.

Megin-flétta bókarinnar hverfist um morð sem framið er 1959. Frændsystkinin Ed og Daisy ganga fram á líkið. Ed virðist frekar ógeðug persóna og lesandann grunar að hann viti meira en ljóst er í byrjun.

Hér spilar frásagnaraðferð höfundar sterkt hlutverk. Fyrst er Nick sögumaður, þá Daisy, svo Helena, Hughes og loks Ed. Þannig fær maður upplifun hverrar persónu af atburðum og heildarmynd púslast saman, smám saman.

Persónurnar eru trúverðugar og litríkar, en að vísu frekar klisjukenndar. Veikleiki sögunnar liggur í skortinum á almennilegum söguþræði. Umhverfi og tíðaranda er líst mjög vel. Það er þó eins og persónurnar nái ekki alveg að njóta sín í þessari skáldsögu. Þær hafa einfaldlega ekki úr nógu miklu að spila. Það getur verið skemmtilegt fyrir lesanda að sjá sama atburðin frá fleiri en einu sjónarhorni en í þessari bók er um of mikla endurtekningu að ræða.

Annar galli er persóna Eds. Hann á að vera einhvers konar vondi-kall bókarinnar en þó ef til vill bara misskilinn einfari. Hann á ömurlega foreldra sem á að útskýra geðslag hans. Þrátt fyrir allt kynnumst við honum aldrei af neinni dýpt. Lokaatriði bókarinnar með Ed í miðpunkti kemur þannig eins og skrattinn úr sauðaleggnum.

Niðurstaða: TIGERS IN RED WEATHER er bók sem skilur lítið eftir og vinnur ekki nógu vel úr efniviði. Forðist að taka með á ströndina. Notist ekki til aukningar á greindarvísitölu. 1,5 stjarna.

Monday, July 8, 2013

Bók #31: Reglur hússins

Ég tók bókina Reglur hússins á bókasafninu. Mig rámaði óljóst í meðmæli með þessari sögu. Kápan höfðaði líka til mín. Falleg ljósmynd af stúlku með bútasaumsteppi um sig. Höfundur er Jodi Picoult. Hún hefur skrifað fjölmargar bækur og nokkrar þeirra hafa verið þýddar á íslensku. Þar á meðal smellurinn -Á ég að gæta systur minnar?-

Textinn þekur 651 síðu. Útgefandi er FORLAGIÐ. Stórgóða íslenska þýðingu gerði Magnea Matthíasdóttir.

Sagan sjálf hverfist um strákinn Jacob og fólk í kringum hann. Jacob er 18 ára og er haldinn heilkenni Aspergers. Hann hefur þannig áráttukennd áhugamál. Í æsku voru það risaeðlur en hin seinni ár hefur hann mikinn áhuga á vettvangi glæpa. Fingraför, blóðslettugreining og fleira. Það er þannig hluti af verðlaunakerfi hans að fá að setja upp morðgátu sem móðir hans fær svo að leysa.

Jacob á yngri bróðurinn Theo sem þjáist af litla-bróður-heilkenninu. Hann er afprýðissamur út í Jacob og þá athygli sem hann fær frá móður þeirra. Theo reynir að lifa eðlilegu lífi en það er víst þrautinni þyngra þegar bróðir manns er skrítinn.

Theo fær útrás fyrir tilfinningar sínar með því að brjótast inn í mannlaus hús. Hann hellir sér upp á te, gramsar í dótinu og kippir kannski einhverju með sér sem hann telur ekki verða saknað. Í einum slíkum leiðangri bregður honum þó í brún þegar stúlka reynist vera að koma úr sturtu. Hann flýr rakleiðis út.

Lesandinn kemst svo að því að stúlkan sú er leiðbeinandi Jacobs í félagsfærni. Seinna sama dag á Jacob svo tíma hjá stelpunni. Þegar hann snýr til baka er hann hamslaus og ruglaður. Það kemur á daginn að Jess er dáin. Lögreglan grunar Jacob og hann er settur í fangelsi.

Allt þetta gerist frekar snemma í bókinni. Næstu 500 síður eru svo ískrandi nákvæmar lýsingar á daglegu lífi Jacobs og fjölskyldu þar sem þau takast á við vandann og réttarhöldin. Það er ótrúlega mikið um endurtekningar. Til dæmis á þessu formi:

Atburður X á sér stað
Móðir Jacobs skýrir lögfræðingnum frá X
Lögfræðingur yfirheyrir vitni um atburð X í vitnaleiðslu.
Lesandinn er orðinn mjög þreyttur á atburði X

Það er allan tímann ljóst að Jacob og Theo vita meira um málið en þeir skýra frá. Maður les þannig áfram og bíður eftir að aðrir fái þessa vitneskju og sagan geti þannig tekið nýja stefnu. Þetta gerist hins vegar ekki fyrr en í blálokin og þannig endar bara sagan. Þetta er ekki nógu gott og það er einfaldlega ekki nógu mikið efni í bókinni fyrir þessa 651 síðu.

En verra er þó að gátan er alveg jafneinföld og lesandanum virðist frá upphafi. Það er engin dýpt, engin óvænt afhjúpun, ekkert óvænt.

Það sem eftir stendur er frekar nákvæm persónusköpun á asperger-manninum. Aðrar persónur eru frekar klisjukenndar og grunnar. Það er pirraði litli bróðir, þreytta mamman sem gerir sitt besta, grjótharða rannsóknarlöggan og pabbinn sem gafst upp. Bestur er óreyndi lögfræðingurinn Oliver sem er fyndnasti og besti karakter bókarinnar.

Maður spyr sig líka hversu trúverðug persóna Jacobs er. Hann á að hafa asperger, en er samt afskaplega einhverfur. Hann þjáist á mjög ýktan hátt af hverju einasta atriði sem einkennir sjúkdóminn. Lýsingarnar á einhverfunni eru líka mjög endurtekningarsamar. Við heyrum mjög oft um að fötum Jacobs er raðað eftir litum inn í skáp. Einnig er mat raðað í litaröð. Það er reyndar mjög fyndið að lesa um hvíta matinn á mánudögum og hvernig bláu dagarnir eru leystir.

Niðurstaða: Reglur hússins er bók með snjalla hugmynd. Manni finnst áhugavert að kynna sér hvernig einhverfur maður bregst við morðákæru. Höfundur hefur þó ekki úr nógu miklu efni að vinna og bókin verður langdregin. Ég gef henni 1,5 stjörnur.

Wednesday, July 3, 2013

Bók #30: HÚN ER HORFIN

Ég tók bókina HÚN ER HORFIN eftir Gillian Flynn á bókasafninu um helgina og las á tveimur dögum. Hún kom út á frummálinu í fyrra en á íslensku nú nýlega. Textinn þekur 569 síður. Mér fannst þýðingin stundum stirðbusaleg og einstaka prentvillur var að finna. Þetta er einhvers konar spennu-glæpa-ástarsaga.

Það verður að segja eins og er að kápan er ekki mjög spennandi. Um er að ræða konu sem heldur fyrir augu sín. Hún er föl á hörund en með sterkan rauðan varalit. Andlitið er samhverft um kjöl bókarinnar. Myndin er í sjálfu sér ágæt, en þetta gerir kápuna einhvern veginn frekar ódýra. Enn frekar er dregið úr vægi kápunnar með tveimur plat-límmiðum sem segja okkur að bókin sé METSÖLUBÓK NEW YORK TIMES og Höfundur ársins 2012 hjá ENTERTAINMENT WEEKLY.

Alls ekki girnileg bók. Án meðmæla hefði ég líklega ekki haft rænu á að leigja hana. Kápan sem notuð er annars staðar í hinum siðmenntaða heimi er mun betri.

Sagan fjallar um þau hjónin Nick og Amy. Í upphafi bókar kemur Nick heim til sín og ekki ber á öðru en að Amy sé horfin. Inni eru ummerki um átök. Lögreglan kemur á staðinn. Lesandinn, en ekki löggan, fær að vita að Nick lýgur 5 sinnum að lögreglunni. Það er því ljóst frá upphafi að Nick er ekki allur þar sem hann er séður. Eitthvað býr að baki. Drap hann konuna sína? Við vitum það ekki. Við sjáum inn í hugarheim Nicks en við fáum ekki að vita allt. Nick virðist vera einhvers konar óáreiðanlegur sögumaður.

Amy er líka sögumaður. Óbeint. Annar hvor kafli framan af er dagbókarfærsla frá henni. Þar má lesa hennar sýn á ýmislegt úr hjónabandi þeirra Nicks. Ljóst er að þau hafa upplifað hluti á mjög misjafnan hátt. Nick virðist reyndar vera frekar mikill drullusokkur sem kemur illa fram við konuna sína. Lesandinn fær mikla samúð með Amy.

Um miðja bók verða síðan ákveðin umskipti. Við fáum innsýn í hvað Nick hefur verið að fela. En við sjáum líka að Amy hefur haft ýmislegt á prjónunum. Þetta setur fyrri hluta sögunnar í nýtt samhengi og maður vill helst lesa hann aftur.

Það er ómögulegt að segja meira frá sögunni án þess að spilla henni.

Ég hafði gaman að þessari bók. Það er áhugavert að fylgjast með frekar misheppnuðu hjónabandi Amyjar og Nicks og sögu þess. Persónuflóran er ríkuleg og karakterar skemmtilegir. Sálfræðingarnir foreldrar Amyar eru mjög fyndnir en bestur er þó stjörnulögfræðingurinn Tanner Bolt sem Nick leitar til í neyð sinni.

Sagan sjálf er spennandi og maður heldur áfram að fletta til að vita meira. Fyrsti hluti bókarinnar er þó bestur. Þegar manni hafa verið sögð leyndarmálin stendur ekkert mikið eftir nema úrlausn fléttunnar.

Höfundur fer ekki beint augljósustu leiðina að því. Mér fannst allavega endirinn ekki sérlega fyrirsjáanlegur. En hann er heldur ekki mjög trúverðugur. Ég hef allavega meiri trú á bandarískri lögreglu en höfundur.

Niðurstaða: HÚN ER HORFIN er mjög spennandi og margslungin bók sem krefst þess að lesandinn haldi áfram að fletta. Tilvalin sumarbók. 4 stjörnur.

Monday, July 1, 2013

Bók #29: Suite Française

Ég las bókina Suite Française á sléttri viku. Efnið er franskt en ég las bókina á ensku. Bókin kom út á íslensku 2011 en enska útgáfan er frá 2006. Sagan af bókinni sjálfri er harmsaga því höfundurinn Iréne Némirovsky, sem var af gyðinga-ættum, ritaði hana í hernumdu Frakklandi í seinni heimsstyrjöld. Hún lést í Auswitch 1942. Bókin er ekki fullkláruð.

Kápan er falleg og sýnir mynd af pari sem býður á torgi með ferðatösku. Átakanleg mynd sem segir sögu. Á ensku útgáfunni stendur 'A MASTERPIECE' - Sunday Times. Á þeirri íslensku stendur 'MEISTARAVERK' - Observer. Furðulegt. Það skýrist reyndar í viðauka bókarinnar að höfundurinn sjálfur reyndi að sannfæra sig um að bókin væri meistaraverk. Kannski ekki skrítið að gagnrýnendur sjái sér leik á borði að staðfesta þá sýn.

Efni bókar skiptist í tvo hluta. Storm in June og Dolce. Höfundur sér fyrir sér 2-3 hluta í viðbót. Persónur skarast að einhverju leyti milli hlutanna og sviðið er það sama. Samt stendur hvor um sig frekar sjálfstætt. Raunar eru hlutarnir mjög ólíkir.

Grunnurinn að bókinni er innrás og herseta Þjóðverja í Frakklandi. Í Storm in June er aðdragandinn sýndur. Síðan er skýrt frá flótta ýmissa fjölskyldna frá París. Það er afskaplega vel gert. Vandamálið er að höfundur segir söguna frjá sjónarhóli ýmissa og ólíkra fjölskyldna. Það eru aristókratar, rithöfundar, bankamenn og fleiri. Það er nokkuð ruglandi að byrja á bókinni og halda öllum þessum þráðum. Sumar persónur eru líka mjög líkar.

Það er átakanlegt að lesa um fólk sem flýr út í óvissuna. Lendir í loftárásum á vegum úti, reynir að snapa mat og gistingu hjá ókunnugum. Að mörgu leyti er þetta besta leiðin til að fá tilfinningu fyrir sögunni. Að lesa á þennan hátt hvað fólk gekk í gegnum er betri skóli en að skima wikipediu-grein um hernám Frakklands.

Seinni hlutinn er miklu heildstæðari. Þar er aðalpersónan Lucile. Ung kona sem býr á heimili tengdafjölskyldunnar. Maðurinn hennar er stríðsfangi og ekki er kært á milli Lucile og tengdamóðurinnar. Þau búa í litlu þorpi sem er bækistöð Þjóðverja. Einn þýskur yfirmaður býr á heimili þeirra og mikilvægt þema þessa hlutar er mögulegt ástarsamband hans við Lucile.

Við fylgjumst líka með mannlífinu í þorpinu og samskiptum fólksins við hernámsliðið. Að mörgu leyti minnir þetta á sjónvarpsseríuna Matador, sérstaklega ein senan sem er ítarleg lýsing á veislu sem þjóðverjarnir slá upp. Hlutanum líkur síðan með því að Þjóðverjarnir eru sendir á austurvígstöðvarnar fljótlega eftir að stríðið við Sovétríkin hefst.

Eftir það taka við tveir viðaukar og síðan formáli að frönsku útgáfu bókarinnar.. Fáránlegt. Ef það á að vera formáli, hafið hann þá fremst en ekki aftast.

Fyrri viðaukin er dagbókarskrif höfundar í stríðinu. Þar má lesa um ástandið í landinu, hugleiðingar hennar um skáldsöguna, persónur hennar og hverjir næstu hlutar eru. Þetta er erfitt að lesa. Það er að sumu leyti óþægilegt að fá svona beina innsýn í hugarheim höfundar og túlkun hans sjálfs á efni bókarinnar. Það skemmir aðeins fyrir manns eigin túlkun. Á hinn bóginn er áhugavert að sjá hvað höfundur hefur hugsað sér að "láta gerast næst". Þetta spillir þó líka fyrir upplifuninni því auðvitað les maður bókina sem heildstætt verk eins og hún er.

Síðari viðaukinn kemur efni bókarinnar ekki beint við. Um er að ræða bréfaskriftir. Aðallega milli höfundar og útgefandans og síðan eiginmanns höfundar og útgefandans. Þetta er átakanlegt efni. Maður hugsar um mannvonskuna og ógeðið.

Niðurstaða: Suite Française er flott bók sem gefur innsýn í erfiðan veruleika. Með fylgir raunasaga höfundar hvort sem manni líkar betur eða verr. Þrátt fyrir allt fannst mér ég aldrei detta inn í söguna. Kannski af því hún er ókláruð. Ég gef bókinni 3 stjörnur.